Dom mieszkalny cz. 1

Domy mieszkalne wznoszono wzdłuż ulic w jednolitych mniej więcej szeregach. Wzorowane początkowo na budynkach wiejskich, niewiele też się od nich różniły. Drewniane, słomą, gontem lub dachówką kryte, zwracały się frontem do ulicy, mając za sobą wydłużone w głąb posesji podwórze. Początkowo nie stykały się ze sobą, tworząc wolne niezbyt szerokie przejścia z podwórza na ulicę. Z czasem jednak z parterowego domu o typie wiejskim wytworzyła się jedno- lub dwupiętrowa kamienica o charakterze wybitnie miejskim. Zajęła ona już całą szerokość frontu parceli od strony ulicy, pomieściła w dolnej swej części kram kupca lub warsztat rzemieślnika, tworząc w górnej kondygnacji wygodne mieszkanie dla właściciela, czeladników i służby. Kamienice takie, powstałe na parcelach o określonej zwyczajowo, a później i ustawowo, szerokości około 6—10 metrów, łączyły się w regularne szeregi, ujmujące z obu stron ulicę pomiędzy nimi przebiegającą. Na tyłach tych szeregów domów tworzyły się grupy podwórz, zawierające drobniejsze zabudowania gospodarcze, a tworzące w całości bloku jedną większą przestrzeń wolną.