Gmachy publiczne cz. 1

Nie tylko układ budowli mieszkaniowych, ujęty w pewien ład i rytm, oraz dobrze obmyślany rozkład urządzeń przeznaczonych dla produktywnej pracy i handlu znamionują dojrzały i harmonijny organizm miasta średniowiecznego. Zalety te posiadają w równym, a często w wyższym nawet stopniu i inne części tego skomplikowanego zespołu budowlanego, jakim jest miasto gotyckie. Na rynku wznosi się ratusz — siedziba władz miejskich, administracyjnych i sądowych. Zbudowany pośrodku placu lub przy jednym z jego boków, dominuje swą wielkością i sytuacją wśród długich i na ogół jednolitych połaci domów mieszczan. Jako ośrodek życia świeckiego i symbol powagi i bogactwa grodu współzawodniczy z drugą wielką bryłą architektoniczną — kościołem. W najbogatszych i najznaczniejszych miastach polskich i francuskich, flandryjskich czy niemieckich, stanowi architektura ratuszów jedną z najcenniejszych grup budowli monumentalnych. Stoi ona na tym samym wysokim poziomie artystycznym, co kościoły i katedry gotyckie lub zamki i późniejsze renesansowe i barokowe pałace wielkopańskie.