Kompozycja urbanistyczna cz. 1

Przestrzeń otoczona murami miejskimi była zakreślana odpowiednio do przewidywanej wielkości miasta. Grody średniowieczne liczyły początkowo kilka — później kilkanaście do kilkudziesięciu tysięcy mieszkańców. W tym stosunku przewidziana powierzchnia zabudowana tworzyła najczęściej czworobok, wielokąt lub owal o przeciętnej średnicy 400 — 800 metrów. Linie murów zakreślano z pewnym zapasem tak, że poza zabudowanymi blokami domów pozostawała przez czas dłuższy jeszcze wolna przestrzeń gruntów uprawnych lub przeznaczonych na targowiska.

Dalekowzroczna gospodarka ówczesna, licząc się z wielkim wysiłkiem budowy długiej linii murów, zakreślała jednak i wykonywała swe projekty na tak wielką skalę, że pomimo nawet kilkowiekowego bogatego i pomyślnego rozwoju, niejedno miasto ciągle z tych samych murów korzystać mogło. Kolonia, Wiedeń i szereg innych znacznych miast Średniowiecza dopiero w końcu XVIII wieku wykroczyło poza swe rubieże, zakreślone w XIV lub XV wieku.