Kompozycja urbanistyczna cz. 6

Wędrowiec, zbliżający się do grodu średniowiecznego, obejmuje z dala okiem całość miasta, ujętą w pierścień murów z za mego wyrastają wysokie nawy kościołów i bryła ratusza z wielkimi płaszczyznami dachów i bogatymi sylwetami wież. Rytmika, przebijająca w układzie domów i spotęgowana przez akcenty większych brył budowli monumentalnych, wzbogacona często odmiennością i szlachetnością materiałów, użytych do ich wzniesienia

i pokrycia dachów, podnosi całość architektoniczną do wyżyn najznakomitszych dzieł sztuki Średniowiecza. Pasmo murów i baszt wyraźnie odcina harmonijną jednolitą bryłę, stworzoną rękami pokoleń o wysokiej kulturze architektonicznej, od pól uprawnych, łąk, pastwisk i lasów, otaczających gród.

Mijają dziesiątki i setki lat i wartki bieg życia zaczyna jednak rozsadzać tu i owdzie dawniej skrystalizowaną formę urbanistyczną. Miasto ciągle żyje i drga, odzwierciedla w sobie w formie najdoskonalszej bieg życia społecznego, politycznego, rozwój techniki i sztuki ludów Europy.